به نام او

به نام او

شب شعر حریم ماه

موضوع: بانوان اسلام، عفاف و حجاب

با حضور:

میلاد عرفان پور

محسن رضوانی

فاطمه نانی زاد

عارفه دهقانی

زمان:دوشنبه 25اردیبهشت، ساعت 14 الی16

مکان: سعادت آباد، پل مدیریت،خیابان علامه جنوبی،دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی دانشگاه علامه طباطبایی،سالن شهید عضدی

«هو الجمیل»

فراخوان «شب شعر حریم ماه»

با محوریت :

عفاف در نگاه زنان و مردان

بانوان اسلام (حضرت زهرا(س)، حضرت معصومه(س)، حضرت زینب(س) و ...)

ارزش وجودی زن

از علاقه مندان خواهشمند است آثار خود را در این زمینه با قالب آزاد به همراه مشخصات، حداکثر تا تاریخ 20اردیبهشت به آدرس

harime_mah@yahoo.com

 ارسال یا به پایگاه های بسیج دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی (ره) تحویل نمایند.

*تاریخ برگزاری مراسم به همراه شعرخوانی شعرای برجسته: دوشنبه 25اردیبهشت

جهت دریافت اطلاعات بیشتر با شماره09372175157 تماس حاصل فرمایید.

بسیج دانشجویی

                                              به نام او

آسمان شمسی در آن شب دیده است

اینکه   نوری  از   دری  تابیده   است

بی خود از خود، آسمان نالان شدست

حاصلش در لحظه ای  باران  شدست

اشک ریزان    ماتمی    بگرفته     او

باز  هم  سر تا سرش  غم  گشته  او

ماه آن شب  خیره در  خورشید  بود

من چه گویم؟! ماه آن شب شید بود

هم  مدینه  بس  هوایش سرد  بود...

هم علی  بیش از همیشه  مرد  بود!!

عکس  ماه آن  شب  درون آب  بود

گویی  اما   عکس  مادر  قاب  بود...

هرچه گل...، یکباره پر پر  می شوند

روی دوش امشب گلستان می برند!

جای خالی بس پر است از  بوی او

یاس ها  را  هم  کشیده  سوی  او

مادر آن شب درد هایش را که برد

غنچه هایش را به مولایش سپرد

ای پدر! قامت چرا خم کرده ای؟!

جای او دردی  فراهم  کرده ای؟!

دختری با مادرش در گفت و گوست

جای مادر خالی و در جست و جوست

مادر! امشب جای خالی را چطور...؟!

تاب   آریم  از  نبودت  ما  چطور؟!

صبر...؟ باشد  ما  تحمل  می کنیم

باز    بر   مادر  توسل   می کنیم

                                            «نازنین عادل»

-----------------------------------------------------------------------

و...

      غزل:

خانه خاموش و جای او خالی...، عالمی با نبود او تنهاست

همسرم  مادرِ  شما،  آنها...  همسرم  مادر  همه  دنیاست

بعد او درد های من بیش از...پیش و امروز  ،پیش تر از قبل

غصه هایم فزون تر از دیروز، اشک هایم به وسعت دریاست

گفته بودند مرد باشم تا ... ، قامت من خمیده تر می شد

زیر بار تمام سختی ها، انحنا و شکستنم پیداست

گفته بودند مرد باید در، هرچه سختی صبورتر باشد

فاطمه...لای در...کبودی ها، همسرم مادر صبوری هاست!

آخر آنها ندیده بودندش...بعد او ماتم و در و دیوار...

می نشستم کنار چاهی که همدم من، شکسته ای تنهاست

اشک هایم سرود، رفتن را... جای خالی گذاشت« دلتنگی»

شعر گفتن، برای او خواندن... عاشقی را سرودنش زیباست

بعد او، بعد رفتنش اینجا، جای خالی عذاب آور شد

یار پهلو شکسته ام رفت و... دیگر از جا نمی شود برخاست!!

                                                       «نازنین عادل»

                                                 به نام او

ـ شهادت به خون و تیر و ترکش نیست٬

آن روز که خدا را با همه چیز و در همه جا

دیدیم و نشان دادیم٬

شهید شده ایم...

ـ شهات چشم نمیخواهد٬

دیدن میخواهد...

       که

یار اگر دیدنی ست٬

بی دیده باید دید...

ـ غرق نگاه بودند

و چنان تماشایی در او محو شدند٬

که او چنین دیدنی در آنان پیداست...

ـ رفتند و نزدیکتر از همیشه کنار ما ماندند

و تازه فهمیدیم چقدر تنهایند

چه قدر از خود دوریم...!

           «علی اکبر بقایی»

                                                   به نام او

«تقدیم به شهید احمدی روشن:

افروغ   میان  شمع ها  کور  شدست

چندی ست که باز٬ قحطی نور شدست

امروزه  دلیل  آن  همین  باشد و  بس

یک هاله ی روشن از زمین دور شدست.»

ما منتظر  نگاه  او  می مانیم

جان باخته در سپاه او می مانیم

آقا و ولی ماست٬ تا  آخر عمر

ما چاکر سر به راه او می مانیم

آقا! شب و روز عاشقان غم گردد

غم..غصه..تمام عمر ماتم گردد

ما مرده و زنده می شویم آه ...اگر

یک مو ز سر سید علی کم گردد!

                                «نازنین عادل»

                                                      به نام او                             

بعد از شما، تمام زمین یک سراب شد

فریاد  العطش به خدا  بی جواب  شد

باور کنید بعد  شما  آسمان  گداخت

وقتی که کهکشان قمر دیگری شناخت

تنها به روی اسب...زمین گریه می کند

تیری نشسته در  کمین گریه  می کند

غیر از عدو  نبود  کسی  شاهد  سقوط

جزمشک و اسب و نیزه ویک لحظه هم قنوت

آخر بدو دست،  قنوتت  چگونه  بود...؟

حتی بدون دست، سقوطت چگونه بود...؟

تیری به چشم...بعد شما غم طلوع کرد

وقتی که  شعر  آمدنش را  شروع  کرد

یک واژه دست و واژه ی دیگر غروب کرد

وقتی  عدو   برای  شکستت  ذنوب  کرد

یک سمت، مشک پاره تان لب تشنه ی شماست

از آن به بعد آسمان لب تشنه ی شماست

در مصرعم، سکینه و عباس جا شدند

وقتی نشست واژه ها، ابیات پا شدند

تصویر خیمه های شما در مقابل است

انگار رویتان به  مَثَل،  ماه کامل است

باید بگویم رنگ و رویی برده ای ز عشق

با چشم خود در علقمه، دل برده ای زعشق...

من هر چه می کنم به نگاهت نمی رسم

بر گرد و خاکِ پای سپاهت نمی رسم

این راه دور تا به کجا می کشد مرا؟

شاید که بوی عطر شما می کشد مرا

در لحظه ای که شعر به آخر رسیده است

مرغ دلم به سوی شما پر کشیده است...

                        «نازنین عادل...14/9/90...روز تاسوعا»

                                             به نام او

آن  روز  سکینه  صوت  قرآن  می داد

فریاد عطش...عطش عمو جان! می داد

یک دشت  در آن غروب  شاهد بودند٬

 خورشید در آسمان او جان می داد...!

                                  «نازنین عادل»

                                                  به نام او 

 عالم به شما عرض ارادت می کرد

 برخاسته بود و قصد قربت می کرد

 ولله    اگر    می آمدی    آقا  جان!

 دنیا به زبان شعر صحبت  می کرد!

یک   عمر  نبودتان   غم   آورد   آقا

صد  گریه  و ناله   با  هم  آورد   آقا

از بس که بلند بود  این  قله ی غم

حتی   اورست  هم   کم  آورد  آقا!

یک صبح در این زمانه  می آمد او

حتی  به  خدا  شبانه  می آمد او

صد جمعه گذشت از  پی هم  اما

آدم   نشدم  وگرنه   می آمد  او!!

                                                     « نازنین عادل »

گلشیفته فراهانی : از حجاب متنفرم!!